Έαρ μικρό.. έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο...

Άσμα Μικρό

Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
Είχε συνάξει λίγα φύλλα.. ένα κλαδί γεμάτο φως .. είχε πονέσει.

Τα έργα του αληθινά και αι οδοί του ευθείαι..

Μεγάλη Πέμπτη

Τα έργα του αληθινά και αι οδοί του ευθείαι..

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο στο μεσοδόκι τ' ουρανού,
κρέμεται σήμερα σε ξύλο -
ίλεως Κύριε γενού!
Και στ' ασπαλάθια της ερήμου
Μια μάνα φώναξε "παιδί μου"!

Αγγίζεις το νου μου..

Άξιον Εστί  

Αγγίζεις το νου μου.. και πονεί το βρέφος της Άνοιξης!
Τιμωρείς το χέρι μου.. και στα σκότη λευκαίνεται!

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας..

Αργοπεθαίνει..

- Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας.. επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές..
Όποιος δεν αλλάζει περπατησιά..

Η Άνοιξη δεν είναι παρά η νοσταλγία ..

Ο τυφλός με τον λύχνο

- Κύριε, τι θα ‘κανα χωρίς εσένα; ..
Είμαι η ακατοίκητη κάμαρα κι είσαι ο μεγάλος ξένος που ευδόκησες να την επισκεφτείς.
Κύριε, τι θα ‘κανες χωρίς εμένα; ..

Η Συνήθεια δεν είναι .. Ανάγκη!!

 Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο της ζωής μας φτάνει στο τέλος του… 

Αν επιμένουμε να παραμένουμε εκεί, περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των όσων θα πρέπει να ζήσουμε…

Κλείνουμε κύκλους, πόρτες, γυρίζουμε σελίδα, και ολοκληρώνουμε κεφάλαια – Σημασία έχει να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν και μας πίκραναν...